Да 75-годдзя Вялікай Перамогі: іх імёнамі названы вуліцы горада Дзятлава

Павел Гаўрылавіч Пятроў нарадзіўся ў вёсцы Мальцава Томскай губерні (цяпер – Юргінскі раён Кемераўскай вобласці) у сям’і селяніна. Нацыянальнасць – рускі. Пасля таго, як з яго родных мясцін былі выбіты войскі адмірала А. В. Калчака і ў Томскам павеце ўсталявалася Савецкая ўлада ўступіў у камсамол. З 1920 года працаваў у горадзе Кузнецк-Сібірскім пасланцом Кузнецкага павятовага ваенкамата, дзяжурным камендантам Кузнецкага павятовага аддзела ОГПУ, быў тэлефаністам, з 1923 года – інструктарам і валасным камсамольскім арганізатарам. У 1924 годзе скончыў курсы партыйна-камсамольскіх арганізатараў у Томскай губернскай савецкай партыйнай школе.

У Чырвоную Армію ўступіў добраахвотнікам у верасні 1924 года. У 1927 годзе скончыў Омскую пяхотную школу імя М. В. Фрунзе. З кастрычніка 1927 года служыў у 3-м стралковым палку 1-й Маскоўскай Пралетарскай стралковай дывізіі (Маскоўскі ваенны акруг), займаў пасады камандзіра стралковага ўзвода, камандзіра вучэбнага ўзвода, камандзіра роты, начальніка штаба стралковага батальёна.

У кастрычніку 1937 году пераведзены камандзірам батальёна ў 356-ы стралковы полк гэтай дывізіі. У 1937-1938 гадах знаходзіўся ў спецкамандзіроўцы, падрабязнасці пра яе ніколі не публікаваліся, верагодней за ўсё, ён выконваў  важнае даручэнне дзяржаўнай важнасці, таму што за гэту камандзіроўку Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 сакавіка 1938 года ён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.

З 9 кастрычніка 1938 гады з’яўляўся камандзірам 6-га стралковага палка 1-й Маскоўскай Пралетарскай стралковай дывізіі (у студзені 1940 года полк і дывізія былі ператвораны ў мотастралковыя з захаваннем іх ранейшых нумароў). Член ВКП (б) з 1937 года.

На франтах Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. Полк з дывізіяй былі перададзены ў складзе 20-й арміі Заходняга фронту і прымалі ўдзел у Смаленскам бітве. Падпалкоўнік П. Г. Пятроў вызначыўся ў цяжкіх абарончых баях у міжрэччы Бярэзіны і Дняпра ў раёне гарадоў Барысаў, Талачын, Орша. Трапіў пад Оршай у акружэнне, больш за месяц з баямі выходзіў з яго.

Пасля выхаду з акружэння з кастрычніка 1941 году служыў на курсах паветрана-дэсантных войскаў у Саратаве, спачатку начальнікам тактычнага цыклу, а з лютым 1942 – начальнікам штаба курсаў.

У лістападзе 1942 года накіраваны на фронт у 10-ы гвардзейскі стралковы корпус, які ў складзе Закаўказскага і Паўночна-Каўказскага франтоў удзельнічаў у бітве за Каўказ. У складзе корпуса Пятроў камандаваў 7-й гвардзейскай і 10-й гвардзейскай стралковымі брыгадамі, затым быў прызначаны намеснікам камандзіра корпуса. У перыяд з 12 по 20 лютага 1943 года часова камандаваў гэтым корпусам у перыяд замены яго камандзіра. У гэты час удзельнічаў у абарончых баях на Арджанікідзаўскім кірунку, а з пачаткам 1943 – у Паўночна-Каўказскай і ў Краснадарскай наступальных аперацыях. За поспехі ў гэтых наступальных баях узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.

У ліпені 1943 гады палкоўнік П. Г. Пятроў быў накіраваны на вучобу на Курсы ўдасканалення начсаставу РККА. З 13 студзеня 1944 года ўступіў у камандаванне 44-й гвардзейскай стралковай дывізіяй у 65-й арміі Беларускага і 1-га Беларускага франтоў, удзельнічаў у Калінкавіцка-Мазырскай наступальнай аперацыі. Але 12 чэрвеня 1944 гады палкоўнік П. Г. Пятроў быў зняты з камандавання і накіраваны ў рэзерв Ваеннага савета 1-га Беларускага фронту, а 13 ліпеня з паніжэннем пасады быў дапушчаны да выканання пасады намесніка камандзіра 120-й гвардзейскай стралковай дывізіі 3-яй арміі 2-га Беларускага фронту. Удзельнічаў у Беларускай стратэгічнай наступальнай аперацыі.

Намеснік камандзіра 120-й гвардзейскай стралковай дывізіі (41-й стралковы корпус, 3-я армія, 2-і Беларускі фронт) гвардыі палкоўнік П. Г. Пятроў вызначыўся ў Беластоцкай франтавой наступальнай аперацыі. Умела арганізаваў імклівае праследаванне адыходзячага ў Польшчу праціўніка, дывізія тады пераадольвала па 20-30 кіламетраў у суткі. З ходу было фарсіравала некалькі рэк. 26 ліпеня 1944 года палкоўнік Пятроў сфарміраваў з двух палкоў перадавы атрад з танкаў і самаходных гармат з пяхотным дэсантам на брані, імклівым маршам па лясных дарогах абагнаў нямецкія часткі, якія адступалі, і з ходу падышоў у горадзе Беластока. У прыгарадзе, атрад сутыкнуўся са свежай нямецкай пяхотнай дывізіяй. У імклівых баях два няпоўныя палкі адбілі 7 контратак праціўніка, адкінулі яго і ўвечары таго ж дня сумесна з іншымі часцямі, што прыйшлі на дапамогу, уварваліся на ўскраіны горада. Не даючы праціўніку апамятацца, Пятроў арганізаваў начны штурм горада і паспеў да світання 27 ліпеня цалкам ачысціць Беласток ад гітлераўцаў.

30 ліпеня зноў з перадавымі часткамі дывізіі выйшаў на раку Нарэў. У гэты дзень гвардыі палкоўнік П. Г. Пятроў каля населенага пункта Канавалаў быў цяжка паранены ў сцягно асколкам снарада. Ён быў эвакуіраваны ў франтавы шпіталь, а потым 5 жніўня ў эвакашпіталь у пасёлку Наваельня Гарадзенскай вобласці. Урачы ўпарта змагаліся за яго жыццё, было праведзена некалькі аперацый, ампутаваная нага. Аднак Павел Гаўрылавіч Пятроў памёр ад ран 27 жніўня 1944 года.

Пахаваны на тэрыторыі гарадскога парку горада Дзятлава Гродзенскай вобласці.

Матэрыял падрыхтавала Алена Абрамчык, старшы навуковы супрацоўнік музея

Читайте также:

BelarusianEnglishRussian